Wynoś się.
Masz mnie, Clive.
Jak zawsze, Lacey.
Co jest do cholery?
Clive, prosiłam...
Lacey?
Cholera.
Dziękuję.
Pokój z wami.
Pokój z tobą.
Módlmy się.
"Prowadź nas Boże, poprzez słowo i ducha świętego,
abyśmy przez Ciebie zobaczyli światło,
Twojej prawdy i wolności,
a przez Twoją wolę, doszli do pokoju”.
Mogę na słówko?
Jestem zajęty, Cass.
Masz dwie minuty.
Dwie, nie.
Będzie ciężko. To skomplikowane.
Streść temat.
W tym nie jestem dobry, ale spróbuję.
Pamiętasz, jak niedawno daliśmy trochę czadu?
Nie bardzo.
Pewnie, że nie. Nawaliłeś się, aż odleciałeś.
Ale potem.
Pojawili się dwaj faceci.
Niby wyglądają jak dwóch kowboi,
ale gadają jak frajerzy,
którzy właśnie wytoczyli się z pubu w Clerkenwell,
- jeśli wiesz, o czym mówię. - Nie mam pojęcia.
Właśnie, bo to nie będzie proste.
Chodzi o to, że zrobiło się dziwnie.
A potem trochę ostro.
Osobiście wyznaję zasadę: żyj i daj żyć,
ale jak ktoś wyskakuje do mojego kumpla
z cholerną piłą mechaniczną, to będzie miał ze mną problem.
Jasne. Gdzie moje kluczyki?
Myślałem, że chodziło im o mnie.
Myślałem, że to mój problem.
Sam to załatwię, i załatwiłem.
Upchnąłem ich w kawałkach do walizki i po sprawie.
- Problem z głowy. - Fajnie.
Fajnie, ale wrócili.
- Kto? - Jak to, kto?
Jak pragnę… Skup się wreszcie.
Ci faceci, o których ci gadam.
Którzy śledzą mnie przez pół kraju!
Aha.
- Łowcy wampirów? - Tak!
Tyle że oni nie są łowcami.
Są z rządowej agencji, chyba są klonami.
Albo androidami z ludzkimi flakami…
Za cholerę nie wiem, jak to zrobili.
Technologia jest niewiarygodna.
Czy to fifka?
Tak, ale nie o to chodzi.
Nie kumasz...
Jezu.
Byłeś kiedyś w Nowym Jorku? San Francisco? Tijuanie?
Mógłbym ci opowiedzieć takie historie, o Tijuanie, stary.
O czym ty znowu gadasz?
O tym, że musisz stąd spadać!
Pojedź gdzieś! Nie wiesz, do czego to wszystko doprowadzi.
Nigdzie nie jadę. Co się stało z samochodem?
To przez te klony.
Drugi raz ich wtedy zabiłem.
A co wtedy paliłeś?
Izolację dachu.
Ale słuchaj, nie o to chodzi.
Cassidy, co z tobą?
A z tobą?
Klimatyzacja nadal nie działa.
Napraw to draństwo, dobra?
Chcę ci o czymś powiedzieć…
To coś, co ci wlazło w oko, będą chcieli to odzyskać.
A ja im to chętnie dam.
Ciekawy strój, tak przy okazji.
Co za świat…
Gdzie Donnie?
Podobno jest chory.
Halo.
Dziękuję, że przyszliście.
Musimy się wiele nauczyć.
Po pierwsze, chłopaki, uważajcie na swoje wygłupy.
Bo takie są konsekwencje.
A wy, dziewczyny,
jeśli koniecznie chcecie się tu pętać w środku nocy,
patrzcie pod nogi.
Słyszeliście. Koniec przedstawienia.
No już, idziemy.
Idziemy.
Co to było, do cholery?
Co?
Tylko ja widzę martwą dziewczynę, która wisi tam za kostki?
Czego chcesz? Chińska dzielnica.
SIE MA
Hej.
- Jest mama? - Robi kupę.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Timmy mnie wpuścił.
Tommy. Nie ma sprawy.
Co jest?
Ile ludzi przyszło do kościoła w zeszłą niedzielę?
Dwadzieścia pięć? Trzydzieści?
Muszę sprawdzić,
ale chyba 22, licząc niemowlęta.
- Bo co? - Dwadzieścia dwa.
Po chrzcie i naszych akcjach jest ich coraz więcej.
Chcę, żeby kościół był pełen.
Jak to zrobimy?
- Mamo! - Mamo!
Mieliście się przygotować na piłkę nożną!
Cierpliwością i pracą.
Dopiero zaczynamy, Jesse.
A może loteria?
Loteria?
Spytam Gary’ego, czy da nam
kupony do restauracji.
Nie, ludzie woleliby telewizor.
Zlatują się jak muchy,
gdy jest szansa na płaski ekran.
Taki za tysiąc dolarów, na który absolutnie nas nie stać?
Wtedy by przybiegli, Jesse.
Nie martw się o pieniądze. Nie o to chodzi.
Jesse, co jest?
Co się stało?
Zrobiłeś coś?
Ja coś zrobiłem?
Jak to?
Nieważne.
Mamo!
Dzieci…
Zaraz, Alice.
Co to znaczy: "Zrobiłeś coś?"
- Podaj przykład. - Przykład...
Ktoś powiedział, że widział cię,
jak się włamywałeś do domu Linusa,
a następnego dnia prowadził autobus z bandażem na twarzy.
Tak, to było...
Nieważne. Wiem, to twoja sprawa.
Już się tego nauczyłam.
Ale miałam wrażenie,
że wreszcie wszystko
zaczyna nam się układać, z kościołem, rozumiesz,
ale czasem się o ciebie martwię.
Nie musisz, Em.
Nie martw się.
Już nie.
Dobra?
Dobra.
Masz tu chyba…
- ...plasterek? - Plasterek.
Będziesz mogła odebrać telewizor?
Mam podwójną zmianę. Nie możesz ty?
Muszę przygotować kazanie.
Najbliższy sklep jest otwarty do 11:00.
Wiem, ale dzieci…
Dobra. Cassidy się tym zajmie.
Nie, w porządku. Znajdę opiekunkę.
Na pewno? Wspaniale.
Po tym, co zrobię, kościół będzie pękał w szwach w każdą niedzielę.
Będzie warto.
Co zrobisz?
Coś wspaniałego.
- Tak po prostu. - Łatwa sprawa.
Idziemy.
Ludzie biorą z ciebie przykład.
Musisz być przykładem, na którym wzorują się inni.
Rozumiesz?
Jesse, rozumiesz?
Miałeś go przyprowadzić.
Nie, powiedziałem, że z nim pogadam.
Będę pośrednikiem. I tak zrobiłem.
I jest zaciekawiony.
Ale chciałby się dowiedzieć jaki jest plan, to wszystko.
Plan jest prosty.
Pastor przychodzi do nas,
wyciągamy z niego, to co tam jest, i zabieramy z nami.
Jasne. Wiecie co, to ja...
Zapiszę to sobie.
Tak, żebym wiedział, na czym stoimy.
Czyli…
Co tak właściwie, on w sobie ma?
- Nie możemy powiedzieć. - Rozumiem.
A jak chcecie to usunąć?
Rozciąć go.
- Piłą mechaniczną? - Właśnie.
Możemy znowu spróbować wywabić go piosenką.
- Piosenką? - "Wynken, Blynken i Nod."
Jego ulubiona.
"Wynken, Blynken i Nod." Wspaniale.
Wydaje mi się, że wolałby to niż numer z piłą, szczerze mówiąc.
Zabierzemy go z powrotem do jego siedziby.
Bo mieszka w puszce po kawie.
Zabierzemy go do domu, tam gdzie jego miejsce,
taki jest plan.
Tak, właśnie. Genialny plan.
Naprawdę, bardzo ciekawy.
Czyli jesteście z Nieba, tak?
Zgadza się.
Co to znaczy? Jesteście aniołami, czy co?
Jasne.
Ale nie jesteście...
Bez urazy, ale jeśli chodzi o anielskość, to jakoś...
Chyba tam nie rządzicie, co?
Nie, skąd.
To dobrze.
Bardzo mi pomogliście. Super.
A zapłata?
Co oferujecie?
"Zapłata"? Chodzi pieniądze?
Jesse ma słabość do zakazanych substancji, jasne?
Coś białego, coś czarnego,
czerwonego, niebieskiego,
najbardziej lubi opiaty.
W każdym razie torba z dragami
stanowczo pomogłaby dopiąć sprawę, chłopaki.
Rozumiemy się?
Ale może być kasa.
Wezmę wszystko.
Dokąd idziesz?
Musisz go do nas sprowadzić.
Tak, ale nie mogę, jeśli teraz nie wyjdę, prawda?
Kiedy wrócisz?
Niedługo.
- Dokładniej. - Bardzo niedługo.
Do zobaczenia.
Nie ufam mu.
Fiore, co ty robisz?
Czas im powiedzieć, co się dzieje.
A jak się dowiedzą, że tu jesteśmy, bez pozwolenia?
Dlaczego nie mamy pozwolenia?
Nie mogą wiedzieć.
Jesteśmy sami.
Nie ma wyjścia, musimy mu ufać.
Jest burmistrz.
Pana firma daje nam prąd.
Korzyści są więc oczywiste
za każdym razem, gdy otwieramy rachunek za prąd.
Ale tym razem nie chodzi o psa,
albo krowę, która wlazła w szkodę.
Tu chodzi o życie ludzkie.
Wie pan, ta dziewczyna.
Dobra.
Najważniejsze jest bezpieczeństwo.
Skąd tak w ogóle biorą się te dziury?
"To oczywiste”.
Jasne.
Nie byłbym dobrym burmistrzem,
wybranym przez miasto Anville,
gdybym tego nie sprawdził,
no i wie pan, trochę pana o to pomęczył.
- Tak pan zrobił. - Tak zrobiłem.
Dziękuję za poświęcony czas.
Wracam do ciężkiej pracy przy rządzeniu miastem.
Jak było w Austin, panie burmistrzu?
W Austin?
Restauracja Threadgill, Austin, Texas.
No tak, ja…
Wpadłem coś przekąsić.
Wpadł pan coś przekąsić
z Jerrym Cutlerem z Green Acre Group.
Zgadza się.
Do pana też się przecież odzywali.
To naprawdę niesamowita firma.
Nie wiem, czy widział pan ich broszury informacyjne,
ale mają naprawdę fajne rozwiązania,
jak ulepszyć glebę, aeroponika,
"Problem z opłacalnością pozyskiwania wody, ziemi i energii…
Silosy oszczędnościowe…
Biznesowy potencjał fasoli."
Właśnie, powinien pan ich poznać, wysłuchać.
To mili ludzie.
Stworzylibyście wspaniałą spółkę.
Mój dziadek, Jonas Quincannon.
Bracia Gormann mieli kiedyś fermę świń w Las Cruces.
Chcieli przejąć jego terytorium,
naciskali na hurtowników i tego rodzaju numery.
Jonas się o tym dowiedział.
Zajął się tym.
Zajął się nimi.
Nie pytał, nie ostrzegał, bez złości.
Zrobił, co było trzeba.
Nikt nie pisnął słówka.
Tak.
Jego ojciec, taki sam. Mój ojciec…
Wszyscy.
Bez słowa.
Tak.
Dochody z podatków…
Spadły o 11% przez 36 miesięcy.
58% przez ostatnie 10 lat.
Panie Quincannon, nie jest dobrze.
To miasto...
Albo się rozwiniemy, albo zginiemy.
Coś się musi zmienić.
Może to właśnie ten zastrzyk, którego nam potrzeba.
Z pana pozwoleniem,
zorganizuję spotkanie,
albo sam się pan z nimi spotka...
- Co jest... - Nie patrz na mnie.
Bez takich.
Oczywiste.
ZA PRZYSZŁOŚĆ!
Dwa ćwierćkilowe burgery,
pokryte serem, ociekające sosem.
Burger wielki jak Texas.
Zmieści ci się w ustach?
Nie.
Nie odbieraj.
Halo.
Kiedy wyjeżdżamy?
Niedługo.
Dokąd idziesz?
Jestem głodny.
Jednego burgera jak Teksas.
Przykro mi.
Nie mamy tu restauracji, ani obsługi do pokojów.
Jest automat.
Daj spokój. Pomogę ci.
Rany!
Dobrze.
- Ile cię to kosztowało? - Za dużo.
Mówiłam, nie sprzątaj.
Tylko uporządkowałem.
Dzieci były grzeczne?
No jasne, poszły grzecznie spać.
Opróżniły talerze, zrobiły lekcje.
Tommy pomógł Alice ubrać się w piżamkę, to było słodkie.
Super.
Napijesz się wina? Rozluźnisz się.
Nie, dziękuję. Mam tyle pracy.
Kiedy tu byłeś? O 4:30?
Słuchaj, już to przerabialiśmy.
W sobotnie wieczory i tak nie mam co robić,
mogę posiedzieć ze szkrabami.
Jestem wdzięczna za pomoc.
Proszę cię.
Masz tyle pracy.
Dzieci, restauracja, kościół.
Załatwiasz sprawy dla pastora Custera.
Zasłużyłaś na odrobinę relaksu.
Więc powiedziałem: “Rozumiem, wkurzasz się strefami parkowania, Doug.
Jeśli chcesz ściągać spodnie przed moim domem, proszę bardzo.
Nawet codziennie, dwa razy w niedzielę,
ale to i tak nie zmieni małej kwestii,
czyli konstytucji Stanów Zjednoczonych”.
Pewnie od razu się zamknął.
Ale i tak postawił klocka na moim podjeździe.
Co?
Ale muszę przyznać,
że przez cały czas mnie przepraszał.
- Nie. - Tak. To prawda.
Potem nawet pomógł mi sprzątać.
Czego nie mogę powiedzieć o Odinie Quincannon.
Temu to już naprawdę i nieodwołalnie odbiło.
Nigdy z tobą nie będę. Wiesz o tym, prawda, Miles?
Tak, wiele razy mi to powtarzałaś.
Masz się wynieść przed świtem. Ostatnio prawie wpadłeś na dzieci.
"W ustach głupiego rózga na jego pychę,
a wargi mądrych osłonią ich samych.
Gdzie wołów brakuje, tam żłób jest pusty.
Dzięki mocy wołów plon jest obfity".
Dla mnie Lacey była fajna.
Lubiła telewizję, lubiła jeść, przymierzać nowe buty.
Gdy o niej myślę...
Co do cholery mają z tym wspólnego woły?
Wyjaśnisz mi?
To przypowieść.
Brednie i tyle.
Lacey nie została zabrana do nieba przez wróżki w chmurkach.
Goniła ją banda prymitywów z karabinami od paintballa.
A potem wpadła w dziurę z gównem.
To był wypadek.
Nie chcieliśmy nikogo skrzywdzić.
Nie gadam z tobą, więc się zamknij.
Jeśli chodzi o wasze dewiacje,
dawno dałam sobie spokój.
Ale wy powinnyście być mądrzejsze.
Biegać po nocy w samych gaciach,
pozwalać na siebie polować.
- Co wam odwaliło? - Słyszałyście, dziewczyny?
Zamiast tego, lepiej harować za nędzne napiwki w barze.
- Zamknij się, Clive. - Nie, ty się zamknij, O’Hare.
Nikogo tu nie interesuje twoje feministyczne, nawiedzone gadanie.
Przykro, że Lacey tak skończyła.
Super dupa. Popłaczę się.
Jak byś popracowała w burdelu, to byś wiedziała…
Dość tego, Clive.
Nie będziemy się kłócić. Nie tutaj. Nie dzisiaj.
Powiem wam coś, chłopcy.
Aby uczcić Lacey, i jej spokojny charakter,
jedna godzina za darmo.
Idziemy na górę.
Byłaś cholernie słodką dziewczynką, Priscilla-Jean.
- Wiem. - Zabawną. Miałaś w sobie coś.
Ale tego twojego temperamentu nie poskromiła nawet twoja mama.
Nawet nie próbowała, Mose.
Była zbyt zajęta na górze, obsługiwaniem napalonych palantów.
Bądź grzeczna.
Zrobię nam herbaty.
Co, u diabła?
Żryj gówno, Clive.
Jezu. Boże, tak mi przykro!
Proszę, nie umieraj! Proszę!
Nie chciałam... To przez mój głupi temperament.
Wzięłam cię za kogoś innego…
Idiotka!
- Możesz szybciej? - Próbuję.
W porządku, już dobrze. Oddychaj, proszę.
Myślałam, że to ten miękki fiut, Clive.
Idiotka z ciebie, Tulip!
- Szybciej! - Dobra.
Proszę Boże, czy jak ty się tam nazywasz.
Wiem, że się nie lubimy, ale błagam, błagam,
chociaż raz, zrób coś dla mnie.
Będę grzeczna, przysięgam.
Taka grzeczna, że nawet mnie nie poznasz.
- Pocałuj mnie. - Co?
- Pocałuj mnie. - Dobra.
- Pocałuj mnie. - Dobra, spokojnie.
Już dobrze. Przeżyjesz.
Mój kolega potrzebuje lekarza.
Nie. Słyszysz?
Żadnych formularzy, ubezpieczeń.
Musi trafić do lekarza, babciu. I to już, do cholery!
Kto?
Miałaś rację, kochana.
Chyba się wyliżę.
Obudź się.
Jedziemy.
Zaczekaj.
Moja córka.
Wyrzecz się go.
Wyrzecz się go!
Idziemy.
Niektórych nie da się uratować.
Biedak. Nie ma pojęcia, co go czeka.
Gdzie postawimy Johna Baugh?
Tutaj, obok Bowiego.
Nie obok Travisa?
Nie, wrócił do Jima Bowie.
Śmierć znalazła go przy armacie w kaplicy.
Ale Bowie zmarł w barakach, prawda?
Tak, oczywiście.
- Mam pomysł, panie Quincannon. - Naprawdę?
Dotyczy kościoła.
Chcę dać im lekcję.
Muszę znaleźć kogoś, kogo szanują,
przywódcę, który pokaże im na własnym przykładzie, jak żyć.
- Proszę jutro przyjść do kościoła. - Nie, dziękuję.
- Kiedy ostatni pan był? - W kościele? Dawno temu.
Czas do tego wrócić.
Chyba już czas, nie uważa pan? W pana wieku…
Pewnie się pan zastanawia, co nas spotka po śmierci.
Znasz zasady.
Ja nie mówię, skąd biorę mięso,
ty nie wciskasz mi kitu o czarodzieju w niebie.
- Wątpliwości to żaden wstyd. - Nie wstydzę się.
Wiem, co nas czeka. Nic.
Może.
Ale jeśli pan się myli?
A jeśli będzie Sąd?
"Sąd".
A jeśli będziemy musieli odpowiedzieć za swoje czyny?
Jeśli będzie kara?
Albo piekielny ogień?
A może lód i ciemność?
Albo bestie z kopytami,
torturowane dzieci, których krzyki ścinają krew w żyłach?
Może rozrywają nas na kawałki, powoli, ostrymi narzędziami?
A może to coś głębszego, jak mówią niektórzy.
Całą wieczność będziemy przeżywać najgorsze wspomnienie.
A może nie będzie nic?
Z wyjątkiem bólu, który sprawiliśmy innym?
Nie boi się pan?
Nie.
Ale pan się chyba boi.
Mogę pana zmusić, żeby pan przyszedł.
Ale to niezbyt chrześcijańska postawa.
Ziemia mojego ojca.
Zawsze ją pan chciał.
Największa działka w okolicy.
Ponad 20 hektarów.
Proszę jutro przyjść.
Wysłuchać mojego kazania.
Jeśli potem nie zacznie pan wierzyć…
Będzie pana.
NIEDZIELA
Pokój z wami.
Pokój z tobą.
DZIŚ LOTERIA
Dziękuję wszystkim, za liczne przybycie.
Wiem, że nie jest łatwo dojechać tutaj w niedzielę.
Dzieci nie chcą się stroić.
Trawę trzeba skosić.
Wyprać pranie, zapłacić rachunki.
Wiadomo. To był długi tydzień,
a przed wami kolejny, dlatego dziękuję.
Poza tym, oto prawdziwy powód,
nie łatwo tu przyjechać, bo…
"Co to da"?
Prawda?
Wystarczy się rozejrzeć.
Włączyć radio, wejść do Internetu.
Nawet wyjrzeć przez okno.
Świat oszalał.
Wszędzie wojny,
bomby wybuchają w kawiarniach i szkołach.
Ludzie boją się przytulić, żeby nie złapać nowej choroby.
Tak.
Ten świat schodzi na psy.
Ale wiecie, co?
To wasza wina.
Odwróciliście się od Boga.
W rozpaczy straciliście wiarę,
wybraliście fałszywych idoli.
Ale ci idole, te rzeczy…
Oni was nie ocalą.
Whisky was nie ocali.
Pieniądze was nie ocalą.
Seks, miłość, romans…
Nie ocalą was.
Rodzice, kochane dzieci,
widzicie ten wielki, płaski telewizor, który tam stoi?
Nic.
Nic was nie ocali.
Jesteście grzesznikami.
Zeszliście z dobrej drogi.
Zapomnieliście o mocy Pana.
Ale nie jest za późno.
Przypominam wam, że od dzisiaj...
Nie, od tej chwili,
będę prowadził was do Boga,
każdego z osobna.
Zaczniemy od człowieka,
który odszedł od Boga najdalej.
Bóg chce cię odzyskać, panie Quincannon.
"Służ mu, a będę radosny,
poprowadzę cię do pokoju”.
Jasne.
"Góry i wzgórza będą śpiewać dla ciebie.
Drzewa i pola klaskać z radości”.
Dlatego pytam...
Będziesz służyć Bogu?
Nie.
- Będziesz służyć Bogu? - Wystarczy, raz słyszałem.
- Będziesz mu służył? - Litości…
Odin.
Wygrałem, pastorze. Nie miałeś szans.
Ostatni raz…
Służ Bogu.
Pytam jeszcze raz.
Będziesz służył Bogu?
Oczywiście, że tak.
Tak jest.
Tak.
Oczywiście.
Tak.
Będę.
Halo.